Inger Vonkeman

28 april 2019:

Mystiek moet rusten op een kristalheldere eerlijkheid. Na de dingen eerst doorvorst te hebben tot op hun laatste realiteit.
Etty Hillesum, dagboeken.

22 maart 2019:

1 juli 2019: Ruimte scheppen voor het Licht
Ja, ik geloof zeker dat wij er iets over te zeggen hebben hoe ons leven uitpakt.
Als je elke nieuwe dag begint met ‘Mijn leven wordt nooit wat’, dan wordt je leven ook nooit wat. Beter bij het beginnen van de dag te bidden om Licht.
Bidden om Licht is ruimte maken voor het Licht in jouw leven.
Zeggen ‘Mijn leven, dat wordt nooit wat’, is zorgen dat er in je leven geen ruimte is voor het Licht.


mei 2019: Wat zien we vandaag weer voor iets interessants…
In het park?
Een man die zijn zoontje uitlaat.
Van op de rug gezien, doet de man me aan Popeye denken: smalle heupen, brede schouders en gespierde armen in een strakzittend T-shirt.
Of aan James Dean. Hij loopt een beetje zoals de Amerikaanse kerels in de jaren vijftig. Zo worden ze niet meer gebakken tegenwoordig, zo pezig en recht van rug.
De man heeft een enge hond bij zich. Veel mensen in deze contreien hebben zo’n type hond, ook mensen die er te aardig uitzien voor zo’n soort hond. Hij heeft ook zijn zoontje bij zich, een kereltje van een jaar of acht dat probeert het apporteren onder de knie te krijgen.
De rug breed en recht gooit de vader de stokken, nonchalant, verveeld, zou ik willen zeggen: een stok naar rechts voor de enge hond, een stok links over zijn schouder voor het kind, een stok naar rechts voor de hond, een stok links achter voor het kind, enzovoorts.
Het kind hijgt en struikelt bijna over zijn voeten om het tempo bij te houden.
Wanneer ik ze voorbij loop, kijkt de man me aan. Zijn gezicht is rood.
Popeye, de zuipende matroos, een paar weekjes aan wal om de banden met zijn gebroed aan te halen?


29 juni 2019: Museum MORE in Gorssel, een mandje met peren, een appeltje voor wat lucht.

Het mandje met peren van Ge Rölling uit 1941 is nogal zwaar op de hand, valt me op.
Dat gold ook voor zijn portret van Leny Graan, dat ik zojuist heb bekeken, ook uit ’41. De schaduw van snor boven de sensuele mond van mevrouw Graan kan wedijveren met de omineuze kracht van de wolkenlucht achter haar rug. Misschien bedoelde de schilder ons te laten zien dat de wereld in brand staat?
Tjonge, jonge, hoe somber en beklemmend kan een mandje peren zijn...
Eerlijk gezegd denk ik grijs en grauwsluier, wanneer ik aan de jaren ’40-’45 in Nederland denk. Toch zal de lucht niet minder blauw geweest zijn en de paardenbloemen niet minder geel dan nu. Heeft mijnheer Rölling met opzet gekozen voor zo’n grijs en grauw palet?
De peertjes van Edgar Fernhout uit 1932 zijn er niet veel beter aan toe. Stil leven doen ze, deze peertjes, maar van binnen bibberen ze van angst.  
De appel van Jan Beutener uit 2005 is rijp. Daar is alles mee gezegd.
Goddank is daar Pyke Koch om ons te verlossen uit deze malaise.
Is dat niet wat je van een kunstenaar hoopt, dat hij of zij je zo zal verlossen? En is dat niet wat je als schilder bovenal verlangt: een appeltje, één nutteloos, zinloos en betekenisloos appeltje tegen een blauwe lucht (1945) zo te schilderen, dat een ieder die het ziet daar blij van wordt?
Wat een gelukzalig appeltje is dat, mijnheer Koch. Wat een verrukkelijk, diep voldoening schenkend appeltje J.

Ah verdorie, ben ik vergeten een foto te maken. Was duidelijk afgeleid.
Hoe dat kwam?
Een afschrikwekkend déjà vu, de associatie met het Singer museum in Laren, het gevoel alsof ik in een achteruitkijkspiegel keek.
Waarom schrok ik?
Allereerst omdat ik die aspecten van het Gooi die ik toen ik er nog woonde zo onplezierig vond, in mijn geheugen kennelijk heb geabstraheerd. Ik denk er ook zelden meer aan. Echter, nu ik na zes maanden weer eens geconfronteerd word met die kant van het Gooise, het klatergoud, blijkt mijn blik veranderd.
Kijk ik misschien vanuit een andere hoek?
In principe heb ik de schurft aan het woord materialistisch. Als beeldend kunstenaar, ben ik in wezen ook een materialist. Ik werk met materie, ik ben zintuiglijk en hoewel ik de afgelopen twee jaar ontzettend veel spullen heb weggedaan, heb ik nog steeds een verkleedkast vol kleurrijke kleren waar ik veel plezier aan beleef. Fluweel, suède, zijde en kant; verf, water, lijm en zand. Materialistisch is zo’n moralistisch woord. Waarom zou een vrouw die God achterna loopt dat niet mogen doen op rode suède schoentjes? (zie Hildegard van Bingen).
Toch is ‘materialistisch’ het woord dat mij in gedachten kwam, toen ik de oude vertrouwde keurende blikken zag van de kakineuze vrouwen in Gorssel. Omdat die blikken, die ik altijd als hautain, hard en veroordelend  heb ervaren, nog iets anders zijn wat mij toen ik in het Gooi woonde nooit zo is opgevallen: het zijn de blikken van het ene object dat zich meet aan het andere object. Het zijn objectiverende blikken, of het nu een man of een vrouw is die zo de wereld in blikt. Het zijn blikken die komen uit een volstrekt materialistisch universum.
Het mooie is, dat ik dat kennelijk ontwend ben geraakt. Kennelijk ben ik ongemerkt gewend geraakt aan een universum dat niet volstrekt materialistisch is, een wereld die niet bevolkt wordt door objecten. Ik ben geschokt. Ik wil niet terug, nooit; of dat universum zich nu daar, in het Gooi bevindt, of hier, in mijn zelf.   
 MORE heeft een collectie waar een kunstenaar die van verf houdt haar vingers bij aflikt, maar mijn hemel, wat een kaksfeer heeft dat museum. Gecreëerd. Doelbewust. Als concept.
Pijnlijk. Jan Mankes hangt er en Co Westerik, maar zo’n marmeren mausoleum voor de ziel, daar wil een zichzelf respecterend schilder toch niet dood gevonden worden, hè.
Mankes heeft er niks meer over te zeggen en Co Westerik inmiddels ook niet meer.
Ik ga toch maar niet in Gorssel wonen.
Liever in een land waar men elkaar in de ogen kijkt.
'Lekker verder zoeken, dan.'
'Hm?'
'Lekker verder zoeken naar een paradijs dat niet bestaat.'
'Hè, ja J, ik verheug me  erop.'
'Het paradijs vind je niet in het zelf van iemand anders. Het is het zelf dat samenvalt met het Zelf: de Liefde in je eigen hart: het Enige.'
30 juni 2019:
Nee, wacht, de ziel in het werk van Mankes of Westerik kan niet vernietigd worden door de ambiance. Al hang je Baby (2010) van Co Westerik in een peeskamer en draai je er Death Metal bij, dan nog zal de ziel erin worden opgemerkt… door wie het bewustzijn heeft haar op te merken. De vraag is, wie van ons heeft er nog toegang tot dat bewustzijn en wie van onze kleinkinderen? Onze kunstenaars en onze kinderen leren op school hoe hun product in de markt te zetten. Een kunstvoorwerp is een object, een product dat in de markt gezet dient te worden, net zoals jij en ik; de ziel een achterhaald concept dat niet gelokaliseerd kan worden in het brein dat we geworden zijn.
‘Vonkeman…’
‘Ja?’
‘Ben je nu klaar?’
‘Klaar?’
Met preken. Fulminerende dominee. Ga iets nuttigs doen.



21 juni 2019:


17 juni 2019:

Nieuwe vrienden

Het goede nieuws is dat ik vrienden ben geworden met de kapitein van het veerpondje over de IJssel bij P.
De eerste keer dat ik op zijn pondje stapte, een paar weken geleden, bromde de veerman me nog nors toe van onder zijn pet, alsof het zijn weerzin opwekte mij te moeten vervoeren, alsof hij me de toegang geweigerd zou hebben, ware het niet dat ik met mijn fiets over de loopplank zijn bootje op was gestoven op het moment dat hij de trossen al los had.
De tweede keer dat ik het pondje nam, heb ik bij zijn dochter een tienrittenkaart gekocht. Vandaag was het de vierde keer en riep hij “Haloooo!” toen ik aan boord stapte en “Alstebliefttt”, toen hij mijn kaartje knipte, zacht glinsterende oogjes en glunderende stoppelbaard.
Ik begin van het landschap te houden. Ik houd van de wijze waarop de wolkjes in de brede blauwe lucht hangen, ik houd van de warme akkers en het helle licht van het water.
Ik denk dat ik hier maar eens een poosje moest blijven.
Min of meer op het moment dat ik Y-stad binnenreed kreeg ik last van mijn kogellagers. Ook de kogellagers in mijn rechterknie protesteerden. Bij de yogabeoefening heb ik soms last van mijn linkerknie, maar nooit van de rechter; tijdens lange fietstochten krijg ik last van mijn rechterknie, maar nooit van de linker. Snapt u het?
Stroeve knieën schijnt de consequentie te zijn van celibataire geheelonthouding. Ik ben er al eens mee naar de huisarts geweest, maar er is maar één remedie, vrees ik.
Dus van Y-stad terug naar X-stad de fiets in de trein, maar eerst, nadat ik mijn zaken had afgehandeld, op het plein bij de grote kerk een terrasje gepakt. Het café heette ‘Vrienden van vroeger’, dat leek me wel toepasselijk.
De vrouw achter de bar was nog geen veertig en hoewel ze een jurkje droeg, hadden haar lijf en gebaren die pezige Achterhoekse hardheid die de gepolitoerde glans mist van de harde vrouwen uit het Gooi. Er stonden vaasjes op tafel met enorme kunstbloemen erin en de damestoiletten wekten de associatie met een oud Amerikaans bordeel, maar dat kwam misschien omdat ik mijn roze bril ophad.
De grote kerk was groot.
Een object dat zo groot is, brengt een gevoel teweeg dat vrijwel exclusief samenhangt met de grootte van het object, los van de vorm of eventuele associaties. Dat ik tegen de zonzijde van het object aankeek en het zodoende licht zandkleurig kleurde tegen het blauw van de blauwe lucht, maakte het tot een blije grootheidsbeleving. Men ziet immers dat hoe groot het object ook is, het altijd tussen twee uitgestoken handen geklemd kan worden en de licht-kleurigheid ervan geeft het prettige gevoel bij het object te kunnen verpozen zonder erdoor verpletterd te worden.
De motorrijder aan het tafeltje naast mij gromde naar mijn nuffige desinteresse, de vrouw achter de bar floot tegen de radio in, zwaluwen tjilpten zwierig langs hun lange aanvliegroutes, de wind woelde met duizend vingers door de bloesemende essenbladeren op het plein en hoog boven mijn hoofd schitterde een solitair pleziervliegtuigje.
Wie heeft ze nodig, in een zo schitterend leven, die vrienden van vroeger ;-)?


15 juni 2019: Wat vieren we vandaag?
De komst van de nieuwe bijenkoningin.
Wat bidt de nieuwe bijenkoningin? 

PRAYER 
Grant me oh Lord, good digestion,
and also something to digest.

Grant me a healthy body, and
the necessary good humor to maintain it.

Grant me a simple soul that knows
to treasure all that is good
and that doesn’t frighten easily at the sight of evil,
but rather finds the means to put things
back in their place.

Give me a soul that knows not boredom,
grumbles, sighs, and laments,
nor excess of stress, because of that
obstructing thing called “I.”

Grant me O Lord, a good sense of humor,
Allow me the grace to be able to take a joke
to discover in life a bit of joy,
and to be able to share it with others.

Amen
 Thomas More.

Ceci n'est pas un coquelicot


21 mei 2019: Dat ik dus niets, maar dan ook niets te bieden heb dan mijn liefde.
En dat de Liefde die ik te bieden heb niet eens van mij is, maar ‘a gift of grace’, een genadegave, mij geschonken: God die zich aan mij in mij geeft als Liefde, zoals God zich aan ons allemaal geeft.


6 juni 2019:  Wat lezen wij vandaag :-)  ?
'Troost voor daklozen komt nooit in de vorm van huizen, maar uit de mond van zwervers.'
Judith Herzberg

 5 juni 2019:
‘Goedmoedigheid, vriendelijkheid, hoffelijkheid zijn onuitputtelijke uitvloeisels van de onegoïstische aandrift en hebben de cultuur veel sterker helpen opbouwen dan de veel beroemdere uitingen van datgene wat men medelijden, barmhartigheid en opoffering noemt.’
F. Nietzsche, Menselijk al te menselijk

4 juni 2019:Een extra shot lavendelthee, schoenen uit een voormalige Britse kolonie, and we're ready to face the enemy.

31 mei 2019:



25 mei 2019:

24 mei 2019:
'Stilleven met steen'.



19 mei 2019:
Mijn huisgenoot Poes voetbalt. Nee, ik heb er niet veel verstand van, maar wanneer zij speelt, kijk ik wel.
Ze is hartstikke goed. Slalommend de gang door en ze raakt de bal bijna nooit kwijt, hoe hard het ook gaat. Ze heeft een supergoede conditie en tomeloze energie. Vreselijk fanatiek, maar dat gaat vanzelf: ze is namelijk een natuurtalent.
Ja, ze heeft een staart en soms raakt ze daardoor afgeleid. Dan heeft ze de bal, nota bene, maar ziet ze uit haar ooghoek die staart voorbijkomen en dan moet ze daar weer achteraan.
Hoe fanatieker ze aan het voetballen is, hoe wilder die staart gaat zwaaien, dus die komt dan wel eens in haar gezichtsveld en dan denkt ze even dat het een tegenstander is met wie moet worden afgerekend.
Je zou kunnen zeggen dat die staart haar handicap is.
De vraag is echter of je er zo tegenaan moet kijken. We zijn daar wel toe geneigd, om dingen die aan ons vastzitten, die bij ons horen, maar waar we af en toe last van hebben, te beschouwen als een handicap, als iets wat we liever kwijt dan rijk zijn.
In zo’n geval gaan we dan naar iemand toe die het voor ons wil fiksen, iemand die ons eraf wil helpen, of iemand die ervoor zorgt dat datgene wat ons stoort ons op zijn minst niet meer in de weg zit.
Toch is het goed mogelijk dat als je het hele plaatje bekijkt, datgene wat ons zo dwars zat eigenlijk precies hetgeen was wat ons in evenwicht hield. Stel dat Poes gaat klagen dat ze zeker het Nederlands elftal zou halen, ware het niet dat die staart haar telkens in de weg zit.
Nou, er is vast wel iemand te vinden die zich helemaal in haar probleem kan verplaatsen en haar van haar staartje af wil helpen. Maar dan?
Misschien blijkt er van voetballen dan helemaal geen sprake meer te zijn. Misschien blijkt het allemaal zo interessant niet meer zonder staartje. Misschien is de lust tot voetballen haar plotsklaps vergaan, nu ze het zonder die oude, vertrouwde stoorzender moet doen.
En dan kun je je ook nog afvragen of ze ooit zo’n goede voetballer geworden zou zijn zonder die vermaledijde staart.
Dat is de vraag. 

7 mei 2019:
De moraalridder is de vijand van werkelijke betrokkenheid, want wat hem niet bevalt, wil hij bij voorbaat al ritueel uitdrijven door middel van het oordeel.
A. Grunberg

6 mei 2019: Maak dan van deze stenen brood

Mijn tante is dood.
Wat ik van mijn tante heb, zijn deze stenen.

Het stof van jaren heb ik eraf gespoeld, maar zij braken af onder mijn handen.

Mijn vraag is: zijn deze stenen dood?

28 april 2019: Ruimte scheppen

28 april 2019: 
...
Overigens, in die stilte die je aan het eind laat vallen, kan ik je weer wel volgen... 
29 april 2019:
Waarschijnlijk is dat precies het punt, dat ik jou wel kan volgen in die stilte die je laat vallen.
 

17 april 2019:



5 april 2019: Vingerafdruk

3 april 2019: Klaar voor vertrek

25 maart 2019: Woeste Hoogten




23 maart 2019: Nu jurkje aan en naar atelier voor samenlevingontwrichtende activiteiten...

Gem. techn. op houten paneel, in wording.

22 maart 2019:












25 februari 2019:

18 maart 2019:

Heinrich I.F. Biber: Rosenkranzsonaten, #1



15 maart 2019:

Brahms: Hongaarse dansen, #4

5 maart 2019: 

9 maart 2019: Wat lezen wij vandaag? Tommy Wieringa in een ouwe krant:

(Citaat 'Plompe boerenkop': Slauerhoff).

1 maart 2019:

27 februari 2019:



Half februari 2019: Hemel

Half februari, in wording...


3 februari 2019:
If we value the pursuit of knowledge, we must be free to follow wherever that search may lead us. The free mind is not a barking dog, to be tethered on al ten-fout chain.
Adlai Stevenson


17 december 2017:
'De wortel van de geschiedenis is de scheppende mens, die de gegevenheden omvormt en voorbijstreeft. Dan ontstaat er even iets wat reeds in de kindertijd van allen gloorde, maar waar geen mens ooit geweest is: thuisland.'
Ernst Bloch (uit: Das Prinzip Hoffnung)



23 januari 2019: Donkere nacht, deel II
'Vliegend tapijt, startklaar geparkeerd op braakliggend terrein.
Oftewel,
Paradijs: the starter kit. Today in my backyard, your backyard, everybody's backyard