Inger Vonkeman

24 november 2025:
https://open.spotify.com/track/44XwYT8IEZMFQa5Pya5Qus?si=l5-G7ObASVOlug5Sq9yH1g

Af! 50 x 50 cm. Gemengde techniek op linnen.

22 november 2025:
Bere koud vandaag. Vanmorgen in de vrieskou in het zonnetje naar qigong gefietst. Meridianen qigong, ik kan niet zeggen dat ik erg geïnspireerd was. 
Op de terugweg al fietsend over de dijk de rivier gezien als heilige eenheid. Of hoe moet ik het zeggen. Ik keek nadrukkelijk naar de schoonheid van het landschap, want ik besefte dat ik nogal in gedachten was en dat het denken, het in m’n bol zitten, een bewustzijnsvernauwing constitueert. In je hoofd zitten is je ophouden in een beperkt bewustzijn. Kijk je om je heen, dan is daarmee je bewustzijn onmiddellijk ruimer en een schoonheidservaring maakt het makkelijk je bewustzijn te verruimen. Net zoals qigong beoefening mij dikwijls een verruiming van het bewustzijn oplevert, overigens. Ik plaatste mijn bewustzijn nadrukkelijk buiten mezelf en toen ik even later over de dijk fietste, zag ik per ongeluk de rivier als heilige entiteit, zou je kunnen zeggen. Wat wij in het Nederlands een watermassa noemen, noemt men in het Engels ‘a body of water’. Daar moest ik aan denken, aan het  lichaam: de rivier als lichaam. Net zoals ik met geestelijke ogen een boom kan zien als een persona, een spirituele entiteit, een bezield iets, zo heb ik vandaag de rivier gezien, iets wat me nog niet eerder op deze wijze is overkomen. Een ‘body’, een wezen met een ontzagwekkende, heilige identiteit, dat zich met kracht een weg baande door de rivierbedding. Ik zag de rivier als iets goddelijks, een bezield wezen en het was mind-blowing; ontzagwekkend was de aanblik. Ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld de Maori’s in Nieuw-Zeeland een heilig ontzag hebben voor de rivieren, dat tot uitdrukking komt in een houding van eerbied en een respectvolle omgang met de rivier. 
Was het beangstigend? Nee, het was diep ontroerend! Zo heilig dat men door de knieën wil gaan in heilige verrukking. Zoals ik ook de aarde heb beleefd als heilig, en er in heilige ontroering op heb willen knielen. (Wat ik maar niet doe, want straks word ik opgepakt en naar de psychiater gestuurd 🤭 ‘Zo, dus u denkt dat de IJssel een goddelijk lichaam is 🤔? Daar hebben we wel een pilletje tegen, hoor!’)
Ha ha 🤭 Gelukkig woon ik in X-stad, daar zijn ze wel wat gewend 🤗

11 november 2025: Waar maken we ons vrolijk om vandaag?
‘Al wat verschijnt, is bestemd voor een waarnemer, een potentieel subject, dat inherent is aan elke objectiviteit, niet minder dan dat aan de subjectiviteit van elke intentionele act een potentieel object inherent is’ 🤭
Ha ha! Hannah Arendt, 'Het leven van de geest'
 

7 november 2025:
'De interne grens van elk denken... is dat de denker nooit kan zeggen wat hem het meest eigen is... omdat het zegbare woord zijn bestemming ontvangt vanuit het onzegbare.'  M. Heidegger

7 november 2025: 
Ochtend:
Moge ik tot zelfinzicht komen, moge ik vrede sluiten met mijn beperkingen. Moge ik leren mezelf te verlossen van de last van het verlangen dat het anders is dan het is, dat ik anders ben dan ik ben. Amor Fati. 
Middag: 
Vanmorgen geschilderd. Vanmiddag een rondje gelopen. Prachtig zacht en zonnig weer en een warme gloed op de kleurende herfstbladeren. Kwam X tegen. Alles wat ze zei is waar, maar ik zal nooit een Taoist worden, ik ben een kind van mijn ouders, mijn cultuur. Dat eindeloze relativisme wekt mijn weerzin op. Ook zie ik in hoe weinig je hebt aan de wijze raad van anderen aangaande jouw leven, jouw Weg. Elk van ons heeft zijn eigen weg te gaan. Mijn Weg kan onmogelijk dezelfde zijn als die van de … en haar wijsheid onmogelijk de mijne. We zijn niet uit hetzelfde hout gesneden, we hebben niet dezelfde geschiedenis en wat belangrijker is, we hebben niet dezelfde levenstaak. Laat de bloemist de bakker niet uitleggen hoe zij haar broodjes beter kan bakken. Want dat is wat ik doe, hè, met de mij door het Lot geschonken ingrediënten bak ik, zo goed en kwaad als het gaat en met veel liefde en toewijding mijn broodjes. Zoals alleen ik het kan, dus zoals ik geroepen ben te doen. 
Wat leren wij hiervan? 
‘Wat krijg je het makkelijkst? Wijze raad. En wat is het moeilijkst te verkrijgen? Zelfkennis.’
 zei ene Griekse wijsgeer. Ik ben zijn naam vergeten. Was het Democritus? Zoiets. 
Pittige dag
Gaat over mijn grenzen. Het boek van Scott Peck, ‘De Andere Weg’, is de moeite waard. Hij benadrukt dat het spirituele levenspad zwaar is, bijvoorbeeld omdat keuzes maken in volle bewustzijn veel pijnlijker is dan onbewust of half bewust. Net als Chaim Potok schreef in zijn roman ‘In the beginning’, in feite. 
Ik heb mijn grenzen en belemmeringen, ik kan niet alles (verdragen, incasseren zonder pijn en moeite). Mijn Weg is momenteel een Weg van afstoten en loslaten, en dat is pijnlijk en uitputtend. ‘Dit niet, dit niet’, gaat over wat ik niet geacht word te doen en te zijn. Vanmiddag kwam ik in X een intelligente ‘goeroe’ tegen, maar ook voor haar ongevraagde wijze raad gold ‘Dit niet, zo niet’. Ik zag in hoe ongepast zogenaamde wijze raad kan zijn vanuit jouw eigen levenservaring aan iemand wiens geschiedenis je niet kent, hoe krenkend en zinloos. Dat je mensen met de beste bedoelingen van de regen in de drup kunt helpen. Deze ervaring contrasteerde met het telefoontje van mijn goede vriend Z die gewoon een praatje maakte om me op te beuren en zei dat het een goed idee was om naar buiten te gaan.
 

1 november 2025: De geest Gods, de Boeddha en de pijn in m'n rug

Er is weinig reden tot vrolijkheid. Kan nog steeds niet fatsoenlijk rechtop staan van de pijn. Maar… afgelopen weken ben ik iets nieuws aan het uitproberen, of ontdekken, of eigenlijk aan het herontdekken. Een jaar of drie, vier geleden ging ik geregeld uit m’n dak van niks. Het afgelopen jaar heb ik wel gedacht dat er iets is veranderd, waardoor ik niet langer rondloop in de Liefde en niet meer de hele tijd euforisch ben. Echter, tijdens mijn meditatie afgelopen weken heb ik iets ontdekt, of ik heb de blijdschap herontdekt, zou je kunnen zeggen: ik kan me openen voor de vreugde. De vreugde die alle verstand te boven gaat, is een Veld waar ik me naar kan uitstrekken, een Veld dat ik kan betreden en dat begint ermee dat ik glimlach. In het verleden heb ik dat wel als volgt omschreven: je kunt je richten naar het goddelijke, of naar iets anders. Dat is wat ik bedoel: je kunt je richten naar, je uitstrekken naar een bepaald Veld (de Geest van God, zo je wilt), je kunt je bewustzijn openen. 
Vanmorgen heb ik gedoucht en mijn haren gewassen. Dat was al een hele uitdaging, zonder pijnstillers (daar doe ik niet aan). Daarna ben ik op bed gaan liggen met een boek, maar ik kreeg trek, dus ging ik naar beneden om ontbijt klaar te maken. Heb ik een nieuwe hernia?vraag ik me af.** Gaat dit wel goed? Kom ik hier doorheen zonder pijnstillers? 
‘Can you try to smile?’ vraagt de stem me. ‘Could you perhaps… smile?’ terwijl ik bezig ben in de keuken. Ik denk daarover na, over de kloof die gaapt tussen mijn toestand van pijn en misère, en de kosmische vreugde, en over de lijdende mensheid in het algemeen. Terwijl ik in mijn pannetje havermout sta te roeren en naar een liedje op de radio luister over de regen (het regent intussen pijpenstelen) doe ik het toch: ik glimlach, ik open me voor het Veld van blijdschap en geloof het of niet, maar het Veld komt me tegemoet. Zoals ik dat ooit, lang geleden heb omschreven: wanneer je een gebaar maakt, bijvoorbeeld een liefdevol gebaar, stel jij geeft tien procent, dan komt er uit het universum iets terug: de ontbrekende negentig procent die maakt dat ‘het’ volkomen is, heel, compleet. Ik sta krom van de pijn in mijn havermout te roeren en raak in kosmisch bewustzijn, in kosmische vreugde. Ik moet bijna huilen en lachen tegelijk, want de eerste edele waarheid van de Boeddha is ‘Er is lijden’. Nou reken maar! De mens zal onherroepelijk lijden! Leven = lijden. Maar de tweede edele waarheid van de Boeddha was: ‘Er is een uitweg uit het lijden’. In het lijden is er een doorgang naar de vreugde die alle verstand te boven gaat.

**ik heb de wasmachine verplaatst. Was dat verstandig? Nee, dat was niet verstandig. Ik heb het nog aan m'n huisgenoot Poes gevraagd: "Poes, de wasmachine moet van z'n plek, want hij doet het niet en ik wil ernaar kijken. Wil jij...?" 
"Wil ik...? Nee! Wie denk je dat ik ben, Arnold Schwarzenegger? Doe het zelf, het is jouw wasmachine." etc. etc.

1 november 2025 (deel 2):
Voor het overige heb ik weinig kosmische vreugde beleefd, we blijven oefenen.
Nog een spirituele ervaring, van een andere orde, was dat ik veel pijn had en zorgelijk was, en iemand belde die me weliswaar zinnige adviezen gaf, maar intussen de indruk wekte een pervers genoegen te beleven aan mijn misère, dat contrasteerde met het geluk dat diegene zelf ten deel viel die dag. Er viel geen onvertogen woord en ik hing op, maar het raakte me. Mag het wel vriendschap heten, vraag ik me af, wanneer je iemand in een kwetsbare toestand zo venijnig onderuithaalt? Maar belangrijker: heeft deze persoon redenen om wraak te nemen, me terug te pakken? Ben ik in een vergelijkbare situatie ooit nonchalant geweest? Ben ik altijd empathisch? Er ging een krachtig appel uit van het gebeuren: ik voelde me in spirituele zin door het incident aangesproken. Doet iemand een appel op me, vanuit een kwetsbare positie, dan wil ik nooit meer zorgeloos antwoorden, nonchalant, ongeïnteresseerd. Ik voelde me door de gebeurtenis geroepen, als het ware.
Jaloerse, wraaklustige vrienden/vriendinnen... Ik kan niet zeggen ‘Je mag niet jaloers zijn’. En ik kan niet maken dat een ander niet jaloers wordt. Ook kan ik niks veranderen aan het gebrek aan empathie van anderen; ik kan alleen maar iets veranderen aan mijn eigen nonchalance of zorgzaamheid.
Zo voel ik me geroepen tot een leven ‘in cosmic joy’. Maar in mijn kosmische vreugde wil ik uiterst zorgvuldig en attent zijn op wat de ander nodig heeft. Ook daartoe voel ik me geroepen. Verder kan het geen kwaad wat voorzichtiger te zijn met wie ik tot mijn vrienden reken.