Dagblog juli 2024
Juli 2024:
In wording: 40 x 30 cm
25 juli 2024: Hoe minder meer is en meer van het goede dikwijls teveel van het goede30 juni 2024:
Blijkt corona te zijn. En dat blijkt angst bij me teweeg te brengen. Onder mijn ergernis erover. Onder hoeveel van mijn (onze) negatieve emoties zit angst? Ik voel me geïrriteerd, maar eigenlijk ben ik bang, zo blijkt. Weten we dat tenminste, dat corona me doet huiveren, omdat ik bang ben dat mijn centrale zenuwstelsel erdoor wordt aangetast. Oké, ik heb gezegd. De versnellingsbak en de rem, die. Omdat ik tegenwoordig sneller ontregeld raak dan drie jaar geleden. Ernstiger overprikkeld. Door de overgang? Of…. post covid?
Verder voel ik me beter en energieker vandaag, vol liefde en heb gewandeld. En met X gesproken in Portugal. Maar ik ben nog niet hersteld en, Aaargh…!!!
Hm, wat gingen we doen? ALLES LIEFHEBBEN. Alles! Alle levende wezen, situaties en gebeurtenissen.
1 juli 2024:
En vandaag voel ik me weer zieker…
Dat komt, het is kwart voor twee, maar ik heb nog niks gepresteerd. M’n hoofd te zwaar en wazig om te schilderen.Over wat ik aan het doen ben…
Ik geloof… dat het zo zou kunnen zijn, dat Liefde een Veld is waarin je kunt participeren. God is een ‘Veld’. Althans, zo kan je er eventueel over denken. Een Veld bij benadering. Woede is een veld waarin je kunt participeren, net als angst. Er is een pornografisch veld, een haat en agressie veld, een altruïstisch veld, een veld van leugenachtigheid en bedrog. Heb je last van een depressie? Dan verbeeld je je wellicht dat je helemaal alleen depressief zit te wezen, maar dat is niet zo: het is niet ‘jouw’ depressie, je participeert in het depressieve, samen met velen.
Doe je agressief tegen je huisdier, dan verschaf je je daarmee toegang tot een agressief veld, waardoor het makkelijker zal worden ook uit te halen naar andere levende wezens. Of niet-levende dingen.
Wat ik nu aan het doen ben, is proberen me voortdurend te verbinden met het Liefde Veld. In het besef dat het niet de liefde van deze of gene voor mij is, noch mijn liefde voor zus en zo, maar De Liefde, Het Veld. God, zo je wilt, aangezien Liefde het hoogste is en God = Liefde. Door me ervan bewust te zijn dat ik dat Veld betreed door in iets (wat dan ook) liefde te vinden, iets lief te hebben. Een soort magie bedrijven is het: proberen voortdurend de verbinding met dat Veld open te houden. Ik ben er vrij zeker van dat velen voor mij dit hebben gedaan, op de e.o.a. manier, mensen als Rumi en Theresa d’ Avila, en andere mystici.
Magie bedrijven met de nodige uitdagingen. Ik heb hoofdpijn en keelpijn, benauwd etc. en dat valt tegen, dat verontrust me, omdat het gisteren beter ging.
Overigens is jezelf ervan langs geven geen liefde. Door jezelf af te fakkelen, kom je niet in een Liefdeveld terecht. Het Veld actief benaderen, kan alleen vanuit de andere hoek, de hoek van de appreciate, de mildheid en het mededogen.
Meer van alles houden. Inclusief jezelf.
Voor mij geldt denk ik dat weinig, klein en simpel beter is. Geluk zit in een kommetje kersen, niet in een goedgevulde Amerikaanse tweedeurs koelkast. Ik doe er goed aan niet te veel te willen. Word ik happy van één mooie film, dan wil dat niet zeggen dat ik nog gelukkiger zal worden als ik elke avond zo’n mooie film zie. Integendeel.
De film Samsara, gisteravond, was voor mij too much. Te veel van het goede. En dat had ermee te maken dat ik al genoeg had gehad. Het is goed daar oog voor te hebben. De boer vindt haar paradijs in een kleine stal met zes koeien. De megastal met duizend stuks vee zal haar geluk om zeep helpen. Heeft de mystica één klein huisje, dan is zij daarmee tevreden. Heeft ze twee huizen, een boot en een caravan, dan is ze niet tevreden, want dan is het is niet genoeg.
Zoals William Blake zegt: de wereld in één korrel zand. Niet in 365 dagen in je luxe beach house op een privé strand aan een paradijselijke baai in Kaapverdië.
Hoe werkt dat dan?
Het paradijs worden we gewaar in het aandachtig zintuiglijk aanwezig zijn in het moment. In dit moment, met al je zintuigen, zonder afgeleid te worden door wat je nog allemaal wilt en moet. Hoe meer je wilt, hoe meer kopzorgen en hoe meer je aandacht versnipperd zal zijn. Weg paradijs. Foetsie!
Maar jij ziet dat niet, de hemel in die ene paardebloem? Dat komt omdat je weliswaar kijkt naar de paardebloem (vooruit, laat ik het maar eens proberen dan), maar intussen eigenlijk iets anders wilt. Zolang je altijd eigenlijk iets anders wilt, zal het paradijs je ontglippen.
Wat te doen?
Bemin de paardenbloem. Met heel je zintuiglijk aanwezige aandacht en een open hart, met alle liefde die je in je hebt.
William Blake:
To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour