Inger Vonkeman

28 juni 2024:
Moge ik wijs worden uit de Liefde in mijn hart.

7 juli 2024: 

40 x 40 cm. Voltooid

29 juni 2024: A beginners mind
Een flinke griep. Ik droom dat ik per ongeluk het bakelieten doosje met oordopjes van mijn nachtkastje stoot, waardoor het op de grond valt. Ik word wakker. In het donker zoek ik op de tast het glas thee dat op het tafeltje naast mijn bed staat en neem een slok. Ik zet het glas terug. Door een onhandig gebaar stoot ik het bakelieten doosje met oordoppen van het nachtkastje. Het valt op de grond.
En waarom ook niet; waarom zou de wetenschap van een gebeurtenis niet aan de gebeurtenis vooraf gaan? Ik doe het licht aan, raap het doosje op en ga weer slapen.
Ik droom dat ik met mijn hybride touring fiets (die ik niet meer heb) een fietstocht aan het maken ben in voor mij onbekend gebied. Op een goed moment fiets ik door een provinciestadje waar ik nog nooit geweest ben. Er wordt naar me gekeken, het is duidelijk dat ik niet van hier ben. Plots ben ik in een modezaak voor kinderen/tieners. Ik zie knalroze hemdjes, de kleur van mijn nieuwe korte broek. Zelfs al is het mode voor tieners, ik zou dat vast en zeker passen. De tieners, die in groepjes samenklitten, kijken naar me en geven luidkeels en uitgelaten commentaar op mijn verschijning. Ik ga verder en kijk goed om me heen, want ik weet hier de weg niet. Nieuw, onbekend terrein. Het stelt me gerust dat ik een kaart (plattegrond) bij me heb, maar vooralsnog laat ik die in mijn tas en vind ik mijn weg door goed om me heen te kijken, naar borden en richtingaanwijzers. Die de weg wijzen, naar andere richtingaanwijzers. Zo kan ik van moment tot moment mijn route bepalen, mijn weg vinden.
Einde v. d. droom.

In eerste instantie denk ik dat de scène in de kledingzaak triviaal is en niets te betekenen heeft, en dat de droom sowieso weinig te zeggen heeft, maar toch schrijf ik hem op, meteen nadat ik ben opgestaan. En even later wordt me duidelijk waar de droom over gaat en dat, zoals altijd, ook de schijnbaar banale details bijdragen aan de betekenis van de droom. Deze droom gaat over wat men in het zenboeddhisme ‘beginners mind’ noemt en de eerste droom, over het doosje dat ik van het nachtkastje stoot, en de tweede droom, horen bij elkaar. De droom laat me zien dat ik ben begonnen aan iets nieuws: een nieuw, onbekend traject van mijn reis. 
Angst zorgt voor tunnelvisie, we trekken ons terug in een schematische wereld. Schermtijd zorgt er eveneens voor dat we een schematische beleving van de werkelijkheid krijgen. We turen op de kaart, in plaats van om ons heen te kijken. Sowieso is onze beleving van de werkelijkheid sterk gekleurd door onze mindset, vooral wanneer we ‘volwassenen’ zijn en niet langer als kinderen nieuwsgierig en onbevangen om ons heen kijken.
Het is goed een doel voor ogen te hebben, maar wat de route betreft kan je je blindstaren op je - schematische - ideeën van de werkelijkheid. Vooral volwassenen hebben vaak niet meer die open mind waarin de wetenschap van een gebeurtenis aan een gebeurtenis vooraf kan gaan en we, lekker kinderachtig, van onszelf mogen rondlopen in niet-serieuze knalroze korte broeken. Afgelopen week heb ik in een damesmodezaak twee korte broeken gekocht die eigenlijk te groot zijn. De verkoopster keek meewarig naar me, toen ik voor de passpiegel stond te draaien in een korte broek die van mijn kont dreigde te zakken, omdat hun kleinste maat eigenlijk te groot voor me is. Oversized was juist mijn bedoeling. Een knalroze damesbroek dragen die eigenlijk te groot is voor je, voelt een beetje als rondlopen in de kleren van je moeder: verkleedkleren. Het is niet serieus. Af en toe neem ik me voor me nu eens serieus fatsoenlijk te gaan kleden - classy, stijl- en smaakvol - maar ik kan het niet laten met kleren te spelen zoals tieners dat doen: je verkleden, doen alsof.
Jezelf en je positie in de wereld niet al te serieus nemen, dat is de beginners mind; creatief inspelen op wat zich aandient, in plaats van de gebaande paden lopen en voldoen aan de verwachtingen. Soms zetten volwassen zich vast in een schematische werkelijkheid die geen perspectief biedt. Ze geloven - ten onrechte - dat het gedaan is met ze, omdat ze een chronische aandoening hebben, of het zonder werk of geliefde moeten doen.
Een ‘beginners mind’ is een houding waarin je met open ogen verwachtingsvol kijkt naar wat zich nu, op dit moment aandient. En het is juist in dit hier en nu dat zich eindeloze perspectieven openen :-). Schreef zij, met keelpijn en knallende koppijn :-).

24 juni 2024:
'Ik spreek echter niet tot de volken; maar slechts tot een paar mensen, voor wie het vanzelfsprekend is dat de werkelijkheden van onze cultuur niet uit de lucht komen vallen, maar in laatste instantie het werk zijn van ons, individuele mensen. Als de grote zaak scheef gaat lopen, dan gebeurt dat omdat er iets scheef gaat met de individuele mens, omdat ik scheef loop. 
Logischerwijs moet ik daarom beginnen met mijzelf weer in het rechte spoor brengen. Waar echter geen enkel gezag nog iets voor mij betekent, moet ik kennis hebben van wat er ten diepste aan de basis ligt van mij als subject, zodat ik mijn fundament kan plaatsen op wat in feite al eeuwig werkelijk is in de menselijke ziel.' 
C. Jung

4 juni 2024: 
ik besef nu dat ik (pro-actief) mijn register zou kunnen uitbreiden.
Voelt men zich in het nauw gedreven, dan vernauwt het bewustzijn zich en bedient men zich nogal eens van een zeer beperkt register, valt me op. Dat heeft me doen inzien dat het fijn is om een zo groot mogelijk instrumentarium tot je beschikking te hebben en daar zo flexibel mogelijk mee om te kunnen gaan.
‘Ik speel voortreffelijk piano, ik ben een pianist! Maar men snapt hier niks van pianomuziek, men waardeert mijn mooie spel niet!’ Welnu, misschien zou ik viool kunnen leren spelen. Niet dat ik daarmee mijn virtuositeit op de piano denigreer, of de piano opgeef (zoals ik meende), maar ik breid mijn register, mijn instrumentarium uit en leer wanneer ik welk instrument het beste kan inzetten. Daarbij cultiveer ik mijn innerlijke vrijheid zodanig, dat ik, ook wanneer ik onder druk sta, de juiste toon kan aanslaan, in overeenstemming met mijn waarden en hogere doelen. 
Lichtvoetigheid, humor en vrolijkheid zijn voor mij centrale waarden. Het draait alleen niet om mij, als humoristische persoon. Echter, omdat dat belangrijk waarden voor me zijn, probeer ik zo te werk te gaan, in die sfeer bij te dragen. Ik geloof in humor, vrolijkheid en joie de vivre, ik geloof in de waarde ervan, voor iedereen.
Op die fiets:-). 
Vanavond met X en Y terrasje gepakt en eten gehaald bij de toko. Mijn ideale volwassen bestaan ziet er op deze wijze studentikoos uit. Niemand die doet alsof hij volwassen is. God wat een gelukzaligheid. Laat ons toch nooit volwassen worden! Hypocrisie, egotripperij, streberigheid en agressie. Hemeltjelief, dergelijke volwassenheid kan me gestolen worden!