Inger Vonkeman

21 april 2025:
ik droom dat ik op een helling een kudde rossige koeien zie staan. Het landschap doet niet-Nederlands aan: de helling is stijl en van waar ik sta, zie ik dat het weiland bovenop een soort fort ligt. Er is geen hek of muurtje omheen, maar het weiland eindigt - althans, aan de kant waar ik tegenaan kijk - daar, waar de stenen burchtwal metersdiep omlaag ‘valt’. Een burcht kan ik niet zien; wel een grote, oude houten stal op het hoger gelegen deel van het veld.
Het betreft een speciaal runderras: alle runderen zijn groot en sterk en allen hebben dezelfde roodbruine vacht. De koeien zogen hun kalveren op het lagere gedeelte van het weiland, waar ik het dichtst bij sta. Plotseling komen de stieren aangestormd om één van de kalveren te grazen te nemen. Het kalf is ongeduldig geweest bij het drinken, te veeleisend en te weinig bescheiden. Het kent zijn plaats niet. De stieren zullen hem een lesje leren. De koeien vluchten met de overige kalveren naar de stal, terwijl het bloedbad plaatsgrijpt. Het kalf wordt door de stieren aan stukken gescheurd en opgevreten.
“Hoe is het mogelijk,” roep ik geschrokken uit, “dat ze zich met zoveel geweld keren tegen hun eigen soort! ‘In the world at large’ verslinden stieren nooit hun eigen jongen. Dit is kannibalisme! En dat ze überhaupt een kalf verslinden… Runderen zijn toch herbivoren?”
“Dit is een eeuwenoude traditie”, krijg ik te horen. “Je moet het niet al te serieus nemen, er niet te zwaar aan tillen.”
De stieren zijn klaar. Ik kijk hoe ze daar liggen, alsof ze na een dag grazen vredig in het weiland liggen te herkauwen. De koeien houden zich nog schuil in de stal met hun kalveren. Van een afstand ziet het eruit als een vredig, landelijk tafereeltje, maar het gras is rood is van het bloed van het zojuist verslonden kalf.

15 mei 2025: Nieuws in Gelderland: ‘Boze’ wolf maakt in opnieuw slachtoffer. Argeloos rondscharrelende kunstenaar in het buitengebied opgepeuzeld door opdringerige wolf. 

Van het slachtoffer rest niets dan 🦩 een zwarte broek van het merk Studio Annelies (vintage); een zwart vintage jasje van het beroemde Italiaanse modemerk Moschino met driekwarsmouwen en een voering van donkerroze zijde; bijpassende donkerroze Asics hardloopschoenen; een grijs H&M vestje; een lavendelblauw T-Shirt, een Indiase, zwart-roze pashmina sjaal een oversized blouse van Chinese zijde, drie afdankertjes van de moeder van het slachtoffer, die - u kunt het zich voorstellen - in alle staten is, en tot slot een smartphone en een zwarte rieten hoed, model cowboy. 

Het is weer een mooie dag vandaag 😸. En nu we toch in Texas zijn...
16 mei 2025: Cowboymuziekje van de dag (-;
https://open.spotify.com/track/2sopPXzEw0OzEmhnj02zCt?si=uVhmQ_JKRz20Tchc9Zb9kA

11 mei 2025:


10 mei 2025: Menselijk, medemenselijkheid solidariteit, betrokkenheid, hulpvaardigheid. 
Ik droom dat ik met de auto door mijn geboorteplaats rijd, een stadje dat sinds mijn tienerjaren onherkenbaar is veranderd. Het is winter. Er is weinig verkeer op straat tussen vijf en zes uur in de middag; men zit thuis voor het avondeten. Er loopt tegenwoordig een half verzonken autoweg dwars door de stad en aangezien er toch geen verkeer is, trap ik flink op het gaspedaal.
Plotseling steekt een tienermeisje de weg over, in de ‘autogoot’, waar helemaal geen voetgangers of fietsers mogen komen. Ze draagt een hoodie en gaat zodanig op in het smartphone universum dat via oortjes haar hoofd binnensijpelt, dat ze weinig betekenis hecht aan het feit dat ze daadwerkelijk ergens is en er daadwerkelijk iets plaatsgrijpt waar zij daadwerkelijk deel van uitmaakt. Ik moet hard op de rem gaan staan en een ruk aan mijn stuur geven om haar te ontwijken. Ik raak van de weg, het vergt al mijn stuurmanskunst om de auto onder controle te houden. Het vriest, dat maakt hard remmen riskant. Ik rijd door een zanderig plantsoen met struiken en uiteindelijk komt de auto daar tot stilstand. Ik stap uit en ren achter het meisje aan, dat onverstoorbaar verder loopt, haar hoofd verscholen in de hoodie van haar sweater. Ze heeft er stevig de pas in, duidelijk geen trek in de confrontatie; ik grijp haar in haar kraag op het moment dat ze een huis wil binnengaan. Zij is medeverantwoordelijk voor dit ongeval; ik heb haar nodig voor wat er komen gaat.
Intussen is er ook een politieagent op het toneel verschenen, een zestigplussers die weinig animo vertoont om zich te bemoeien met mijn auto in het gemeenteplantsoen. Ik heb hulp nodig; iemand moet me helpen de auto weer uit het perk te krijgen en eventuele schade moet worden geïnventariseerd. De agent heeft andere plannen. Er is een systeemstoring op het kantoor, vertelt hij. Hij kan nergens in, er valt voor hem dus weinig te doen. 
“Je bent een mens!” zeg ik tegen hem. “Je bent geen aspect van een digitaal systeem, je bent menselijk, net zoals ik menselijk ben!” 
“Alsof een digitale storing niks is!” moppert hij. 
Het meisje heeft tussen mijn papieren een oud verzekeringscontract gevonden, waaruit ze snel en monotoon voorleest. In geval van een ongeval, ziekte, schade en dergelijke, hoef ik tijdens mijn wintersportvakantie alleen maar … alarmnummer te bellen, om per omgaande alle benodigde hulp krijgen. 
“Ja, zie je de datum op die verzekeringspolis?” vraag ik aan het meisje, dat hoopt zich zo snel mogelijk van dit gedoe af te kunnen maken. “Een wintersportvakantie eind jaren tachtig.”
Ik wend me weer tot de agent. 
“Zolang die storing niet is opgelost kan ik toch ik niks doen”, zegt hij lijzig. 
“Je bent een mens!" zeg ik nogmaals tegen hem. Ik pak hem beet bij zijn dikke wollen trui. “Net als ik: menselijk. Reageer medemenselijk! Er is een ongeluk gebeurd, iemand heeft hulp nodig. Dan ga je toch kijken hoe je kunt helpen, hoe je het probleem kunt oplossen? Ik neem toch aan dat je ooit bij de politie bent gegaan met een ideaal, omdat je mensen wilde helpen?”  
Ik word wakker

9 mei 2025:
'Elke verandering is tegenstrijdig, derhalve is tegenstrijdigheid het wezen van de werkelijkheid.'
Heraclitus (540-480 BC)
🤔

6 mei 2025:🐁🐁🐁🐁🐁🐁🐁🐁🐁🐁
Er belt net een achttienjarige krullenbol aan van Proefdiervrij, om donateurs te werven. Alleen zegt hij dat niet. Zijn verkooppraatje is op zijn zachtst gezegd misleidend. Ik zeg hem dat ik een eenmalige donatie wil doen, maar pas nadat hij al mijn gegevens heeft genoteerd, wordt duidelijk dat dat niet kan en dat het de bedoeling is dat ik donateur word.
Hij heeft zijn rol goed ingestudeerd, inclusief grappen en vleierijen. Wanneer ik hem tenslotte de les lees over hoe onplezierig ik de misleiding vind, kijkt hij me glimlachend aan, niet onder de indruk van mijn gefoeter. Een slimme student, vermoed ik, die het spel van colportage zo goed mogelijk speelt (hij wordt immers per aangeleverde donateur betaald). Some you win, some you lose: it's is all in the game. 
Kijk, van die attitude zouden wij volwassen nog wat kunnen leren: je speelt je rollen in het leven zo overtuigend mogelijk, meer kan je niet doen. En soms loopt het gesmeerd en soms blijkt alle moeite vergeefs te zijn geweest, maar daar lach je dan om, want dat hoort bij het spel. Je luistert naar de kritiek van de mensen die je hebt geschoffeerd, want daar kan je wat van leren voor de volgende keer en vooral neem je jezelf niet al te serieus; je successen niet, je mislukkingen niet. 
Het zijn de volwassenen die zichzelf veel te serieus nemen! 😸

6 mei 2025: Muziekje van de dag (-:
https://open.spotify.com/track/4w5BZCZ8UA7HR1g4KvB2Kq?si=_83P5lHTRSaxko1tA8ie6A

5 mei 2025:
'Dat het probleem van het leven opgelost is, merkt men doordat dit probleem heeft opgehouden te bestaan.' 
Ludwig Wittgenstein, Filosofische onderzoekingen