Dagblog februari 2026
25 februari 2026: 🐣
Het is hartstikke voorjaar ineens! De hele dag zonnig en het is 16 graden. Ben de dag dan ook begonnen met de voorjaarsschoonmaak. Na meditatie en ontbijt. Dat was niet de planning, ik heb geen greintje energie en het plan was allereerst langs de rivier te gaan lopen om het batterijtje op te laden. Maar toen kreeg ik de kriebels en ben ik de bijkeuken gaan opruimen, verwaarloosd gebied, waar het nog steeds (opnieuw🙀?) ruikt naar kater pis. Rook. Opgeruimd en op de knietjes dweilen. Op een goed moment toch naar de rivier gegaan. Het is extreem hoog water. Alleen onderaan de dijk is het begaanbaar, aan deze kant van het hek, tegen de dijk aan. Eindeloze watervlakte en de ganzen, aalscholvers en andere watervogels gaan uit hun dak! Ik ben zo moe, dat ik niet uit m’n dak ga. Voorjaarsmoeheid, einde van de winter moeheid. Gênant moe, maar wel gelukkig! Dit lenteweer is heerlijk!
Op de terugweg naar huis fiets ik langs een rommelwinkeltje waar ik onlangs in de etalage een kanariegele bontjas heb zien hangen. Die hangt nu buiten, aan een rek. Iedereen wil natuurlijk zo’n schitterende kanariegele nepbontjas hebben, ik snap niet dat ‘ie nog niet is verkocht! Goed, ik was al voorbij gereden, maar maak met m’n fiets rechtsomkeert: ik ga even kijken wat de maat is. Is het een M, dan kan ik met een gerust hart verder fietsen. Het is een maat S en nooit gedragen. Nieuw! Pluizig! Geel! Fiets geparkeerd en naar binnen met de kanariegele bontjas 🐣 , voordat iemand anders er voor mijn snufferd mee vandoor gaat. “Wat kost deze?” vraag ik aan de dame achter de toonbank. De eigenaresse van de zaak, duidelijk. Een eigengereid type, dat flink stond te fulmineren toen ik binnenkwam. “O, had ik die nog niet geprijsd? Twaalf vijftig”, and the rest is history.
“Ik mag het niet zeggen, want iemand moet het zelf wat vinden,” zegt ze, als ik met de pluizige gele jas aan voor de passpiegel sta, “maar hij staat je geweldig. De kleur, de maat is precies goed, en op dat jurkje…”. Het is rokjesdag, ik heb een zomerjurkje aan met een maillot eronder. “Ik voel me net een paaskuiken”, zeg ik. “Pluizig en zacht, en paaskuikengeel. Ik geloof dat ik het maar moet doen. Voor het voorjaar, dat vandaag is begonnen.
Wat de katerpis betreft: op Valentijnsnacht is er een vreemde kater door het poezenluikje gekropen om mijn huisgenoot Poes te trakteren op een doos bonbons en een dosis mannelijke feromonen. Ik was niet thuis. X vierde die avond haar verjaardag op een extatisch dansevenement in een kerk, waar zelfs de zestig-plussers tenslotte tongend over de vloer rollebolden. X vond dat dat niet kon. Ik vond betreffend koppeltje wel schattig. Het tongen was me ontgaan, maar ik was in de kleedkamer na afloop getuige van het kinderlijk enthousiasme waarmee de man zich tegenover de dame uitsprak over de kennismaking, gevolgd door het uitwisselen van telefoonnummers. Dat ontroerde me. Wie weet of deze mensen sinds de jaren ‘90 nog in een disco zijn geweest? Dat hier in de kerk alles mag op de dansvloer, behalve praten, bier drinken, schoenen dragen en met elkaar op de bek gaan, moet je ook maar net weten! Misschien keken ze om zich heen en dachten ze, we zijn op een polyamoreus tantrisch vrijfeest terechtgekomen, laten we ons steentje bijdragen aan de erotiek van deze avond. Happy Valentine! Dat een vreemde kater op Valentijsnacht mijn bijkeuken wil ondersproeien, komt volgens X doordat het volle maan was. De rest ook, waarschijnlijk 😻.
22 februari 2026: Volmaakt, voor een dag als vandaag (-:
https://open.spotify.com/track/7JdJsj3yw8a5o0m9UBgXXd?si=QSC_G7WHSj2ZmK7s0vn8nQ
Deze ook maar eens afmaken...
20 februari 2026:
Indignez-vous, engagez-vous!
10 februari 2026:
https://open.spotify.com/track/5f9ymXMHuUtgzguL5045Tj?si=aihRwDC9SNCuPU5H8pdvRA
