Inger Vonkeman

25 februari 2025: Niet voor het eerst: muziek van de dag( -:
https://open.spotify.com/track/5E2TkoLzEpqvxwWzkgh0kT?si=cxE_vbsjRQqvF4z8JdU56g

 

13 februari 2025: Na de vloed


Woensdag 19 februari 2025: Een mensheid die niemand buitensluit
Gisteren wel een bijzondere mystieke ervaring gehad. Dat ik soms ‘vanuit het oog van God’ naar de wereld kijk, wil echter niet zeggen dat ik daarom nooit meer ziek, angstig, eenzaam of sacherijnig word. Jammer genoeg 😏. Ik wil proberen te schrijven, maar ik heb brainfog en dat is jammer, want wat gisteren is gebeurd, is wel significant, ook wat betreft de vraag hoe we geëngageerd kunnen leven, met onze idealen. De gebeurtenis in de XL supermarkt ging daarover: over mijn levensopdracht. Zoals gezegd weet ik niet hoe. Toch gaat er een krachtig sturende werking van de ervaring uit. Wat ik zag is moeilijk in woorden uit te drukken… Ik snap dat het wellicht bevreemdend overkomt als ik schrijf dat juist de aanblik van treurige, oude, ongezonde en gehavende mensen me met uitzinnige vreugde vervult. Dat komt, geloof ik, omdat ik vanuit mijn zelf-geobsedeerde getob opkeek naar de mensen om me heen, werkelijk keek, en werkelijk zag, vanuit ‘het oog van God’, vanuit een hoger, goddelijk perspectief. En vanuit dat gezichtspunt trof mij een schoonheid, zou ik willen zeggen - al is schoonheid een woord dat snel verkeerd wordt begrepen. Een diepte van een onbeschrijflijke rijkdom en betekenis zag ik, in die onvolmaakte mensheid, waarvoor ik - bij gebrek aan een beter woord - toch het woord schoonheid wil gebruiken. Als ik zeg dat ik besefte dat blijdschap zoals ik die op dat ogenblik voelde alleen mogelijk was, voor mij, als ik de gehele mensheid in mijn hart zou sluiten, niemand uitgezonderd, wil dat zeggen dat ik voelde wat ‘God’ voelt, omdat ik de mens zag zoals ‘God’ de mens ziet. Ik geloof werkelijk dat ik gekeken heb, vijf of tien minuten lang, naar de mensheid, vanuit een goddelijk perspectief. In God, in de Liefde van God, is er één mensheid, die niemand buitensluit. In het Licht van de Liefde zag ik de gehavende mens, de zieke, oude, tobberige mens, als een spiegel van God, of iets dergelijks. Als een spiegel waarin God zichzelf ziet, zo was het. En in die zin is er geen onderscheid, voor ‘God’, tussen een jong iemand of iemand die hoogbejaard is, iemand met een jong, gezond lichaam, of iemand zoals die man bij de uitgang, die nauwelijks kan lopen. Dat alles is een spiegel waarin dat wat God is weerspiegeld wordt: de hele mensheid, de mensheid in haar geheel. Het is lastig te verwoorden, want ik zag juist ook heel helder de individualiteit van de verschillende mensen, alleen zag ik de mensen zoals ik ze nog nooit eerder heb gezien. Je kunt zeggen dat geen detail me ontging. Tegelijkertijd weerspiegelde alles, in haar alledaagse onvolmaaktheid, volmaakt God. Nee, ik kan het niet goed uitleggen. Nou ja, vind je het gek (-:
Als ik heb gezien hoe het ten diepste IS, als ik een ogenblik lang in de ondoorgrondelijke diepte heb gekeken van wat het betekent om mens te zijn, mensheid, het onbevattelijke, goddelijke mysterie daarvan, hoe kan ik dan nog leven zoals ik heb geleefd? Hm? 
Nou ja, zo humeurig als ik vanmorgen was, lukt me dat nog aardig 🫢. 
Thomas van Aquino had op 6 december 1273 tijdens de viering van de Eucharistie een mystieke ervaring, die ertoe leidt dat het hem niet meer lukt zijn werk op te pakken en de verschillende geschriften waaraan hij bezig was te voltooien. “Ik kan niet meer”, zegt hij. “Alles wat ik geschreven heb, lijkt me stro in vergelijking met wat ik gezien heb”.
Welnu, in het licht van het Licht, zijn er ook dingen waarvan ik zeg, “Ik kan dit niet meer. Ik kan mijn kostbare tijd niet verdoen aan dergelijke onzin”. Ongetwijfeld zijn er mensen die zeggen dat het onvermijdelijk is dat je tijd besteedt aan onzin, wil je deel blijven uitmaken van de samenleving. 
En toch…
Toch geloof ik dat het een belangrijke vraag is om jezelf voortdurend te stellen, omdat je daarmee ook je eigen integriteit bevraagt. En omdat de meeste mensen die op hun sterfbed spijt hebben van hoe ze hun leven hebben geleid, spijt hebben van de tijd die ze hebben verspild aan onzin, in plaats van hun hart te volgen en - wellicht - zich te wijden aan hun roeping.

12 februari 2025: De heilige Sint Maarten
Vandaag zeker anderhalf uur rondgedoold in het buitengebied, langs de IJssel; smienten, ganzen en een hups haasje gezien, en mijn blote voeten laten kussen door een vijfentwintigjarige voetenfetisjist.
Tja, ik laat me nog steeds manipuleren, besodemieteren en om de tuin leiden, dat blijkt wel weer. Was hij niet zo jong geweest, dan had ik mijn schoenen niet voor hem uitgedaan 🤭. Ach, nou ja, het kon erger, nietwaar?
Ik bedoel, wanneer zijn jouw blote voeten voor het laatst gekust door een vijfentwintigjarige? 🙂 Hij vroeg of ik hem mijn sokken wilde geven en aangezien ik twee paar sokken over elkaar aanhad, en de heilige Sint Maarten indachtig…
🫢 Inderdaad, misschien moesten ze me toch maar opsluiten in het klooster.

7 februari 2025: Muziekje van de dag (-:
https://open.spotify.com/track/6PaxOx7c8Kf736xO06gfXq?si=w_q6ngmgRKep6sbZM7dv4Q

6 februari 2025: Muziekje van de dag (-:
https://open.spotify.com/track/2tnlTf2pIIYlQtUAo5AbNE?si=BTjE8e_6Sj-Mf4wnUfiSpw