Dagblog december 2025
30 december 2025:
https://open.spotify.com/track/4N8oxV3hvn8Efyo4yxp3LG?si=MA45V48oR62xsAtNfgRNYg
29 december 2025: Een kind is ons geboren...
Richard Kearney, Anatheism
Zo binnen, zo buiten
21 december 2025: Zo binnen, zo buiten
12 december 2025:
https://open.spotify.com/track/1RykivHN7F0y6Tlv44zesa?si=ld-WVqXTQp-bHa9djWLyMg
9 december 2025:
https://open.spotify.com/track/5iU9yqJldaQVHcBCcozxWm?si=UhBsyfqRS5iRrMteMKV9rA
7 december 2025:
https://open.spotify.com/track/2BXBkmSdty5H7PhZwXikkr?si=JrHK4K-cQiyqggyMSRdbAw
4 oktober 2025: De ongenode gast, de vreemdeling in ons midden
Het is een vreemdeling zeker die verdwaald is zeker, ik zal eens even vragen naar zijn naam…
Vannacht droomde ik dat ik naar een museum was gegaan. Daar is het wel weer voor :-) en dat is dan ook wat ik morgen ga doen, met X. Of eigenlijk waren het twee dromen door elkaar, die zich afspeelden in en om een museum.
In het museum sta ik op een goed moment naast een glazen deur en dat komt een zeer efficiënte museum medewerker (v) slecht uit, want die glazen deur moet ab-so-luut vlekvrij worden gehouden en dat is haar taakje. En nu sta ik in de weg 😱. Als gast, als bezoeker van het museum hinder ik het personeel in het runnen van het museum, door er te zijn, door geen object te zijn dat men naar believen in een bezemkast of depot kan zetten, wanneer het ergens staat waar je het liever niet hebt.
Ook in het museum café zorg ik voor oponthoud, omdat ik er ben en, als gast, als bezoeker van dat blinkende, state-of-the-art museum café iets verlang, iets als koffieroom in de thee, of thee in een koffiemok, of iets dergelijks. De gast, de bezoeker ontregelt, want zij bestaat, buiten alle protocollen om.
Ik loop naar buiten. Het museum is gelegen in een beeldentuin, grenzend aan een oud landgoed. Ik kijk om me heen en plots zie ik vanuit de avondschemering van het bos een horde zwarte pieten aan komen rennen. Het is begin december**, echt vreemd is dit niet. Dit zijn zwarte pieten zoals ik ze als kind graag zag: energiek en goedgeluimd, atletisch, acrobatisch en vliegensvlug. Gezwind als de wind rennen ze van boom tot boom en met z’n tienen tegelijk sprinten ze over het grasveld, een open plek in het bos. Zo zie je ze, zo zie je ze niet. Ware performance kunstenaars zijn deze vreemdelingen, die asiel komen zoeken in den vreemde en zich daartoe een passende vermomming hebben aangemeten. Spontaan heffen ze een lied aan, twintig, dertig mensen v/m in pietkostuum uit Syrië, Somalië, Afghanistan.
Sssttt… ! manen ze zichzelf tot stilte. Zwart is het gezicht van Piet, zodat je hem in het donker niet ziet; ik zal eens even vragen naar zijn naam.
** in mijn droom