Inger Vonkeman

29 november 2023:

23 november 2023:
Nee, ik ben niet uitgegaan vanavond. Thuisgebleven met mijn huisgenoot Poes. Die heeft een enorme kater vandaag. En ik had nog wel speciaal voor haar Partij voor de Dieren gestemd... :-(

17 november 2023: This is it!
Voorproefje gehad van een verlicht bestaan.
 ...dagen geleden… ging ik een rondje lopen. Het regende flink en ik moest wachten tot ik eruit kon, aan het einde van de middag. Het was pijnlijk. Zodra ik liep, merkte ik hoe pijnlijk mijn rug vastzat: ik kon nauwelijks normaal lopen. ‘Het is dus niet zo dat je nu nooit meer ziek wordt of pijn lijdt, of dat je nou ineens het eeuwige leven hebt’, zei ik tegen mezelf, toen ik het park inliep. Ik besefte namelijk dat zelfs de meest verlichte mens op aarde onderhevig is en blijft aan lichamelijk ongemak, ziekte en dood. En op het moment dat ik dat dacht, zag ik de zon.
‘This is it!’, besefte ik. Ik weet niet of de zon doorbrak, of dat het pad een bocht maakte, maar ik wijzigde mijn koers, om de zon tegemoet te lopen en de hemel ging open in kosmisch bewustzijn. De majestueuze oude bomen zag ik: enorme, rijzige stammen met daarachter de zon. Alles wat ik zag was ontzagwekkend en verrukkelijk. Dit kosmisch bewustzijn hing samen met het inzicht dat mijn persoon (mijn lichaam) klein en sterfelijk is, en aan pijn en verval onderhevig, maar dat desondanks alles precies goed is zoals het is. Mijn ‘This is it!’ was een beamen: alles HIER, NU is goed zoals het is. Dankjewel!
Een klein, benauwd bewustzijn zegt namelijk ‘Surely, this can not be IT!’ Oftewel, ‘Ai ai, het is serieus foute boel met die hernia van me. Dit ziet er niet goed uit! Hoe moet dit nu verder? Mijn toekomst!! Aaaarghhh!!!’ etc. etc. Of ‘Als het weer beter gaat met die hernia, DAN is het feest, DAN zie ik het weer zitten! DAN kan ik dit en dat en zus en zo, och hemeltje, maar zolang ik zoveel last heb van die hernia/geldgebrek/mijn baas/het weer/de toestand in de wereld/dat ik die promotie niet krijg/mijn vriendin/dat ik geen vriendin heb/die ingegroeide teennagel/deze eenzaamheid/mijn jeugdtrauma/zorgen en verdriet over …/mijn ouders (dood of levend)/de buren/depressies/mijn maag/minderwaardigheidsgevoelens/dat hij bij me is weggegaan/overgewicht/mijn familie, etc etc, IS DIT NIET GOED ZOALS HET IS’. 
Wat ik deed, was beseffen dat een verlichte staat (volkomen vrij en blij zijn) en pijnlijk mank lopen elkaar niet uitsluiten. Sterker nog, ik begreep dat die twee niks met elkaar te maken hebben: ze sluiten elkaar op geen enkele wijze uit. Terwijl we jaar in jaar uit zo leven, in een ‘Als, ooit, dan’. Toen ik dat zag, gingen mijn ogen open voor het paradijs waarin ik met mijn au au pijnlijke hernia hinkepoot rondliep.
Nog nooit eerder heb ik tijdens een simpele wandeling door stad en park zulke extase beleefd. De aanblik van regendruppels die van een zinken schuurdak druppelden was genoeg om me in extase te doen geraken. Meer was er niet nodig. Een universum vol Liefde en Licht zit om dat kleine (en grote), pijnlijke getob en gehannes heen. Zolang we gefixeerd zijn op wat ons niet bevalt aan de situatie waarin we ons bevinden, zullen we blind zijn voor de Liefde die IS; het Licht van dit godzalig paradijs om ons heen.

5 november 2023:
Zeggen de vogels tegen de heilige St. Franciscus: Volgende keer een iets kortere preek en meer zingen.

1 november 2023: Uit mijn dak :-)


Elke dag buitenspelen...