Inger Vonkeman

31 augustus 2025: Familiediner
Familiediner in Holten, op de Holterberg. Het werd soort van bijna echt wel ruzie.
Tijdens dat bizarre, Kafkaëske proces waarin ik afgelopen jaar (als aangeklaagde) verwikkeld was, heb ik wel gedacht dat als dat allemaal achter de rug zou zijn, ik niks meer serieus zou nemen. Welnu, zo werkt het inderdaad, merk ik. Vanavond in elk geval wel. Ik was in de ruzie protagonist, maar keek tegelijkertijd naar de voorstelling, hoe iedereen z’n rol speelde. O, is dit hoe het werkt? dacht ik. Mijn emoties duurden een paar minuten en toen ik even later naar buiten liep om een sigaretje te roken (maar niet heus), zag ik er de humor alweer van in, van het hele theater. Mij krijg je dus niet meer gek, met zo’n theaterstukje, want ik geloof er niet meer in.
Enfin, ik ben niet van streek, maar wel misselijk. Emmer naast m’n bed 🤢
1 september 2025:
Vandaag behoorlijk moe. Wel goed geslapen, maar kort. De afgelopen dagen zijn er de jaarlijkse bierslempfeesten in X-stad en het hakken en beuken gaat door tot na middernacht. Helder ben ik niet.
Goed, het was dus weer een voortreffelijk familiediner. Het hele restaurant genoot mee en de mensen van de bediening - kennelijk getraind op met servies en stoelen gooiende clientèle - kwamen meteen vragen of alles in orde was: deëscaleren.
Wat wilde ik nou zeggen over de materie? Dat ik gaandeweg met een andere blik naar mijn medemensen ga kijken en ze steeds vaker zie als aandoenlijk, als aandoenlijke dieren. De alomtegenwoordige onbeholpenheid - die van mezelf incluis - wekt genegenheid op. Deze materie zal nooit volmaakt zijn, maar juist de onvolmaaktheid, in de materie, wekt mijn genegenheid op: mijn hart wordt warm van de onbeholpenheid van de superbreinen, de multimiljonairs en bazen van de wereld, de decadenten, grootgrondbezitters, zelfvoldanen, pochers en blaaskaken. De wagenpark bezitters, wijnconnaisseur en veelvraten, geld-over-de-balk-smijters en investeerders in onroerend goed. Als ik de verhalen hoor van mijn goede vriend X over zijn nieuwe villa, waar de hazen de nieuwe aanplant opvreten en de peperdure glas in lood deur te groot blijkt uitgevallen 🙀 Drama! dan wordt mijn hart warm 😻 Als hij mij zoiets vertelt, dan lach ik hem hartelijk uit, ja. 😸 Ik lach daar smakelijk om, maar hij proeft mijn genegenheid.
Errug grappig vind ik zulke dingen 🐇

28 augustus 2025: 
Dat ik me genoodzaakt voel in te gaan tegen wat anderen - de grote groep - (van mij) wil, wil niet zeggen dat ik mezelf bovenmatig belangrijk vind. Ik vind mezelf helemaal niet zo belangrijk. Ik overschat niet mijn eigen belangrijkheid, maar ook onderschat ik niet langer het belang van mijn levensopdracht. Roeping begint vandaag, voor mij, bij het zo zuiver mogelijk varen op mijn innerlijke (morele) kompas; gehoor geven aan wat mij van moment tot moment roept.

27 augustus 2025:
Twee halve deuren afgelakt vanmorgen. D.w.z. nog vier halve deuren aflakken en één halve deur helemaal. Maar niet nu: nu lig ik in de tuin onder de pergola moe te wezen. Het is prachtig, de lucht blauw, zachte bries, sluierbewolking. Alle ramen staan wagenwijd open, fijn. Misschien ben ik moe van het inademen van schuurstof en verfdampen? I.i.g. is het interieur van de slaapkamer voorlopig klaar en Wow, sereen, goed licht, goede zuivere sfeer! Desalniettemin vannacht semi nachtmerrie gehad over een klein meisje dat levend werd verbrand door een jongen, in een soort ijzeren pot. Geïnspireerd door het boek van de Waele over de christen martelaren? Of door de verflucht? Nog één nachtje hevige verflucht. Zelfs Poes wordt niezend wakker omdat ik ‘s nachts de ramen open heb en op de tocht lig. Goed, het is klaar, het was buffelen, maar het is mooi zo. Ongetwijfeld ga ik genieten van mijn werk als ik straks (zonder verflucht) zit te mediteren met zicht op een roomwitte paneeldeur; mijn sfeer, mijn energie. Vanochtend werd ik wakker uit die nare droom en er was een engel van Licht in mij.
Nog vijf halve deuren, bedoel ik. Ik word met de dag dommer, sinds ik ‘s morgens vroeg begin met schilderen, in plaats van mediteren. Ik vraag me af of mediteren je helder in de bovenkamer maakt, zelfs zo dat je scherp bent, focus hebt en je geheugen beter functioneert 🤔. Begin de dag met mediteren, for better functioning brain.

26 augustus 2025:
ik krijg het niet af, voor m’n ouders komen, de deuren op de overloop. Zou door willen gaan tot al het blauwe houtwerk af is: trap, gang beneden, voordeur en paar kozijnen woonkamer. But who cares? En ook wil ik graag uit de zooi, een opgeruimd huis, serene rust. De rommel van het klussen AAARGH🙀!!! Moet gezegd dat terpentine gedragen lak makkelijker glad en glanzend uitpakt dan watergedragen verf. Dus. Het is de schuld van de verf. Alles is één of twee of drie keer gelakt, maar om nou te zeggen wat glimt dat mooi…!? I.i.g. ga ik geen walnoten meer kraken tussen de deur. 😸 Neen. Laat ik daar eens op gaan mediteren. Sowieso is mediteren geen slecht idee.
Ik bof met het weer, dat moet gezegd. Tussendoor lees ik vroege kerkgeschiedenis. Boek van D. de Waele. Ietwat teleurstellend dat de prille christenen van eind eerste, begin tweede eeuw ook al ruzieden, moraliseerden, verdeeldheid zaaiden, elkaar het licht in de ogen niet gunden en heftig Hel en Verdoemenis preekten. Hel en verdoemenis! Leef onberispelijk, of er zwaait wat!!! Teleurstellend 🫤
Ik wil af van het moraliseren, maar ook van het elkaar de maat nemen, het oordelen en veroordelen. Het afkeuren! Ik denk daarover na, kom erop terug…

23 augustus 2025:
Begin de dag met plamuren,
begin de dag met een lach 😺
Wie de dag begint met het plamuren van een deurtje
die lacht de hele dag 😸💓

Wat is er hier geplamuurd? De achterkant van deze deur.
Welbeschouwd werd ik al lachend wakker... Ik droomde van een jonge concertpianist (in spe) die een grote enveloppe van de mat raapt. Er zitten twee alternatieve vingerzettingen in voor het concert dat hij aan het instuderen is. Met gefronst voorhoofd buigt hij zich over de papieren. 
“Try playing it imperfectly”, zeg ik lachend. Hij kijkt me verbaasd aan en ook twee andere mannen die aan een tafeltje in dezelfde ruimte koffie zitten te drinken, kijken verbaasd op. En ik lach hardop, ik maak me vrolijk 😸.

19 augustus 2025:
God van Liefde en Licht, engelen van wijsheid, leermeesteressen, leer mij: 
leer me vrede sluiten met het feit van mijn volslagen onbelangrijkheid; dat niemand zit te wachten op mijn inbreng, bemoeienis of wijze raad. Dat niemand op om het even wat van mij zit te wachten. 
Moge ik vrede sluiten met het feit dat mijn visie niet interessanter is dan wat mijn vrienden zelf kunnen verzinnen en dat ik in het algemeen weinig te bieden heb waar anderen belang aan hechten. En moge ik de verrukkelijke vrijheid ontdekken in dat inzicht: het besef dat ik me, nu er niemand door mij verlost hoef te worden, ten volle kan wijden aan de Vreugde en de Vrolijkheid, daarin en van daaruit leven in de dans die het leven 
 

18 augustus 2025: 
https://open.spotify.com/track/1VLq3dI44nVnsZMJUShINZ?si=fzBlVjQZQZK7W4ONdcPrLg

15 augustus 2025:
Ik weet/merk waartoe ik niet geroepen ben, want ik voel me geroepen tot iets anders. Zo sterk, dat ik dat roepen hoor, als het ware. Wanneer ik iets of iemand mijn volle aandacht geef (ik kan goed luisteren en ben oprecht geïnteresseerd), luister ik toch altijd met een half oor naar iets wat onzichtbaar blijft, onhoorbaar, ongrijpbaar. Sterk voel ik me verbonden met de Onderstroom van mijn bestaan, de diepe, Heilige Grond. Door alles heen ben ik daarmee verbonden, zo voelt het de afgelopen tijd. Alsof ik een melodie hoor.

11 augustus 2025:
Ha, eindelijk, ik weet wat ik wil worden!! 😺!!! 
Omdat ik dat eigenlijk al ben! Wat ik bedoeld ben te zijn, wat bij me past, wat ik BEN, wat zeer geschikt is, voor de rest van mijn leven 🌟
Mysticus, mystica, what have you… Daar ben ik uitermate geschikt voor! Alles heb ik ervoor in huis en het past precies bij mijn aspiraties 💥🌈🧡 Vind u niet? Zelfs al vindt u het niks…
Eigenzinnig, vastberaden, onverzettelijk, onverschrokken. Alles wat ik doe, kan en wil past daarin. Ik heb mezelf wel eerder mystica genoemd, ja, en daarmee doelde ik op het feit dat ik mystieke ervaringen heb, waarop men niet prat hoeft te gaan: het gebeurt je, of niet. Nu heb ik het over iets anders. Mysticus is geen beschermd beroep, nietwaar? Welnu, ik zit in dat boek over esoterisch christendom van J. Slavenburg te lezen en kom daar figuren tegen als schoenlapper Jacob Boehme, wetenschapper Emmanuel Swedenborg en kunstenaar William Blake, en dan denk ik, Waarom niet? Marguerite de Porete belandt op de brandstapel; J. Boehme wordt - hoe kan het ook anders - verketterd door de kerk en krijgt een schrijfverbod opgelegd, en Swedenborg geeft de brui aan een succesvolle wetenschappelijke carrière om zich te beijveren voor een nieuw, hemels Jerusalem op aarde. Dat er nog steeds niet is. 
Dit komt me allemaal zo bekend voor! Bovengemiddeld gevoelig, creatief en eigenzinnig; het gezicht van God zien wanneer men uit het raam kijkt; kritisch kijken naar de gevestigde ‘kerk’; het niet goed doen in (orthodoxe, autoritaire) groepen; sterke, dikwijls negatieve emoties losmaken bij priesters, goeroes, predikanten en overige geestelijk leiders; zwartgemaakt, aangeklaagd en verketterd worden; buitengesloten, uit de kerk, de Orde of synagoge gezet; God zien in alle dingen, leiding ervaren en door tegenwerking juist volhardender worden in je spirituele aspiraties; verlangen naar een Weg van Liefde, Licht van Liefde en mag hier iets meer muziek, dans en vrolijkheid bij, ja? Kleur! Graag! Iets meer humor en extase nog…, ja! Dank u. Fijn zo :-) 
Praat met dieren, vriend van de vogels; voor gek versleten… Fransiscus van Assisi is door zijn vader voor het gerecht gesleept, wist je dat? Jezus werd voor gek verklaard, men twijfelde aan zijn verstand. Vooral de vrouwen hebben het zwaar te verduren gehad. De vrouwen!
Wat wil dat zeggen, dat ik mysticus ben, of zal zijn?
Dat ik ernst zal maken met het beminnen en ontginnen van de Heilige Grond; dat ik de verantwoordelijkheid op me neem. Het beminnen/ontginnen van de Heilige Grond vergt inkeer en integriteit, grote zuiverheid. Ja, ik geef ruiterlijk toe dat ik slecht ben, in alle opzichten onvolmaakt. Alleen til ik daar niet meer zo zwaar aan, omdat ik niet echt belangrijk ben. Echt niet belangrijk, zeg gerust onbelangrijk. En zo is mijn onvolmaaktheid ook onbelangrijk geworden. Mijn volmaaktheid daarentegen, is enorm belangrijk geworden! Het Licht 🌟in mij; God in mij. 

10 augustus 2025: I am in paradise 💓 
Where I’d like to be every day… And if not, then every other day, please 🙏
Much kindness flows from me, when I am in this blissful disposition 😻: my bliss benefits the world at large 💝
Where do I want to be, five years from now?
In paradise 🌳 In the heart of God, and the heart of God within my heart 🌞. Which is to say, my heart in the world and the whole world within my heart.
How to be in the heart of God?
Take the whole world into your heart, leave no-one out, leave nothing out.

7 augustus 2025: Het verlangen dat ik wil verlangen
We verlangen zo. Ik zie het in mijn vrienden. X verlangt ernaar een vrouw in zijn armen te houden. Dat verlangen vervult hij op de dansvloer. Wie ben ik om te zeggen dat daar iets mis mee is? Y heeft een peperduur tripje naar Zwitserland geboekt. Ze verlangt naar Zwitserland, zegt ze, ze verlangt ernaar de bergen te zien, maar eigenlijk verlangt ze naar iets anders, iets waar ze al jaren vruchteloos achteraan jakkert. Z houdt ervan te verlangen, zegt hij. Meer geniet hij van het verlangen, dan van de vervulling ervan. Wie ben ik om hem te ontnemen wat hij nodig heeft: de mogelijkheid te verlangen? 
Gisteren was ik aan het eind van de dag mijn boeken beu. Ik verlangde ernaar onder de mensen te zijn, maar ik merkte op dat mijn verlangen niet voortkwam uit een gemis, maar uit liefde, liefde voor de mensen, voor alle mensen. Het was alsof in dat verlangen naar mensen, God in mij geboren werd, werkelijk waar! En nu verlang ik naar dat verlangen: amor mundi, een liefde waarmee God alle mensen liefheeft. Dat is mijn verlangen, dat is het verlangen dat ik wil verlangen.

Isaac Bashevis Singer, The magician of Lublin, een roman uit 1960, geschreven in het Yiddish en onder supervisie van de auteur zelf in het Engels vertaald en mijn hemel, wat een ontdekking, wat een schitterende roman, wat een meesterlijke schrijver💓, deze Poolse Jood🌟. Al geloof ik wel dat al zijn romans gaan over mannen die van drie vrouwen tegelijk houden: de echtgenote, de minnares en dan nog eentje 😁

6 augustus 2025:
Pas wanneer ik stil sta, raak ik ervan doordrongen dat ik nergens naartoe hoef. Ook dat is ascese. 

5 augustus 2025:
Wanneer ik diep kijk, vanuit de verbondenheid met de diepe grond, dan zie ik wat de bedoeling is en wat niet. Het staat zo in de sterren geschreven, als het ware. Dat ik nu hier woon, was de bedoeling en dit huisje is mij geschonken door het Lot. Dat ik weg zou gaan bij ...: Fatum. Enzovoorts, enzovoorts, tot in detail ***. Ook wat betreft de toekomst: mijn levenstaak. Als ik zeg dat ik me geroepen voel tot iets, wil dat ook zeggen dat ik me niet geroepen voel tot iets anders. Wat dat aangaat kan ik in de toekomst kijken, ja. En wat de ascese betreft: de Bron moet vrijuit kunnen stromen en om het zuivere water vanuit de Bron door me heen te laten stromen, moet ik opletten dat er geen rommel in de Bron terechtkomt. Mijn omgeving en de levende wezens in mijn omgeving, hebben dus onmiddellijk baat bij mijn ascese. Ascese is iets wat je beoefent, met vallen en opstaan. Net als vriendschap: ik beoefen vriendschap, zou je kunnen zeggen. Met vallen en opstaan ☺️. Wanneer er iets gebeurt, let ik goed op wat het zou kunnen betekenen, maar vaak weet ik het ook niet, hoor! Als ik terugblik op wat mijn benadering vijf jaar geleden was, is er veel veranderd. Ik zit minder vast in m’n veronderstellingen.
*** (ik heb overigens niks op met die harde, kille kosmologie die wreedheden en het leed van anderen vergoelijkt of bagatelliseert op grond van iets als Karma, of hogere doelen voor de mensheid.)
 

3 augustus 2025:
Ziek.. Vanmorgen vroeg had ik inspiratie. Kijken of ik de draad weer kan oppakken. 
De centrale gedachte was ‘de God van de mislukkingen’. Met die gedachte loop ik al een aantal dagen rond: God is in de mislukkingen, maar anders dan ik vroeger dacht. God is niet de reddende kracht die je door al je ongemakken heen loodst. Het goddelijke, de engelen of hogere machten zijn niet een soort assistenten die hopen dat de narigheid snel weer over gaat en alles voor jou weer op rolletjes loopt. Want wat moet er op rolletjes lopen en waarom? Wat is de bedoeling van ons leven? Dat het zo gerieflijk mogelijk is? 
Afgelopen week heb ik een aantal malen een ongelofelijke kracht gevoeld. Zeg maar gerust Kracht. Gisterochtend nog. Ik voelde een goddelijke macht en kracht in mijn lichaam, mijn wezen; ik voelde dat ik toegang had tot een Krachtveld dat met geen pen te beschrijven is. Een paar uur later begon mijn lijf pijn te doen en nu ben ik ziek. 
Vroeger zou ik gedacht hebben, ‘Het kan verkeren. Op en neer en heen en weer. Zo heb je het, zo ben je ‘het’ weer kwijt’. Daar begin ik de laatste tijd anders tegenaan te kijken. Mijn lichaam herstelt zich op mysterieuze wijze: een onbevattelijk mysterie, dat natuurlijke, zelfherstellend vermogen van elk aards organisme! Tegelijkertijd degenereer ik. Mijn lichaamscellen vernieuwen zich, mijn lichaam veroudert; regeneratie en degeneratie, en dat tegelijkertijd. Telkens weer word ik opnieuw geboren en intussen sterf ik langzaam af. In dat besef vind ik een sleutel tot het inzicht dat God in de mislukking is, in het onvolmaakte, in de tegenslag. 
Het doel van mijn leven op aarde is niet dat ik een zo leuk mogelijke baan heb, aardige vrienden en een fraai, gezond lichaam. Ik begin te begrijpen waarom het feit dat ik participeer in een mysterieus, goddelijk krachtveld - zoals ik gisterochtend heb ervaren - niet wil zeggen dat ik niet ziek zou moeten worden. Dat ik vandaag met pijn in mijn lijf in bed lig, weerspreekt niet mijn participatie in het Licht en de Kracht van het Licht. Ik ben zwak. En ik ben sterk. Ik ben tegelijkertijd zwak en vol met een onbevattelijke, goddelijke Kracht; ik ben sterfelijk en onsterfelijk. Ook ben ik volmaakt: ik ben zuiver goddelijk Licht… en tegelijkertijd een vervelende, onaardige, ik-gerichte ouwe tante. Helaas ☺️. Maar het één is niet in tegenspraak met het ander en dat is de clou! Ga ik mijn onvolmaaktheid ontkennen, terwijl ik participeer in dat Krachtveld, dan wordt het pas echt riskant. En zou ik het goddelijk Licht aanbevelen als remedie tegen alle aardse ongemakken, dan werd het pas echt gevaarlijk. Tot kennis van Zelf komen, wil zeggen dat je vrede sluit met je onvolmaaktheid en leert ‘Ja’ te zeggen tegen de teleurstellingen en verliezen die onherroepelijk bij het leven horen. Zo open je de Vrede die alle verstand te boven gaat waarvan in verschillende religies sprake is: niet langer tegenstribbelen. En dat is wat ik bedoel als ik zeg dat God in de mislukkingen en tegenslagen is. God is de Vrede die zich manifesteren kan in ongeacht welke nare, teleurstellende, verdrietige omstandigheden. 
Elke dag opnieuw zal ik afscheid moeten nemen van mijn verlangen naar een volmaaktere versie van mezelf en een volmaakt, plezierig leven. Welke wijsgeer uit het Oosten zei het ook alweer? ‘Love tells me I’m everything, Wisdom tells me I am nothing, and between these two my life flows’.